Heeft je hond kanker? Geef hem geen spuitje, maar dure chemotherapie

Hartkatheterisatie, chemotherapie, zelfs beenmergtransplantatie. Dierenartsen halen in rap tempo hun achterstand op ‘mensendoktoren’ in. Het bekende spuitje wordt vermijdelijk, maar er staat wel een rekening van duizenden euro’s tegenover.


Geavanceerde behandelingen hebben volgens The New York Times in enkele jaren een miljardenindustrie uit de grond gestampt. Populair is de TomoTherapy van de University of Wisconsin, een menswaardige bestralingsmethode voor dieren. De hersentumor van Chip, een Maltese poedel van twaalf jaar, werd ermee behandeld. De kosten: 7.600 euro. “In korte tijd hebben we een sprong gemaakt van jaren-vijftig-technologie naar state-of-the-art“, legt dierenoncoloog Lisa Forrest uit.

De kliniek heeft ook palliatieve zorg in de aanbieding. Niet om te genezen, maar om de pijn te verlichten. Op chirurgisch gebied staat het Animal Medical Center in Manhattan goed aangeschreven. Simba, een zeventienjarige kat, werd er onlangs bevrijd van een tumor in de plasbuis. “Normaal gesproken zou het dier geëuthanaseerd zijn.”

Geen economisch, maar emotioneel vraagstuk

Deze praktijk doet denken aan een scène in Margin Call, een film over de financiële crisis. Sam Rogers, afdelingshoofd van een grote bank, wil zijn zieke hond koste wat kost in leven houden. Zelfs tegen duizend dollar per dag. De metaforisch verpakte boodschap: wie zijn hond voor duizend dollar per dag in leven houdt is alle realiteit uit het oog verloren. Met het voortschrijdend inzicht dat het financiële handelen van de bank niet deugt, komt ook bij Rogers het besef dat hij zijn onrendabele huisdier beter kan begraven.

Hoeveel arme kinderen kunnen wel niet gered worden met dit geld, vraagt schrijver John Grogan zich in de krant af. Maar, zo weet hij uit eigen ervaring: dit is geen economisch vraagstuk, maar een emotioneel proces. “Het besluit is altijd gemakkelijk totdat het om je eigen huisdier gaat”, zo citeert hij een dierenarts die zijn Labrador voor 5.400 euro behandelde aan de ziekte van Lyme.

Hal Herzog, hoogleraar psychologie en gespecialiseerd in omgang met dieren, verlost Grogan van dit ethische dilemma. “Tienduizend dollar uitgeven aan chemotherapie voor je geliefde Golden Retriever is niet onethischer dan dit bedrag uitgeven aan een vakantie in Toscane.”

Dier begrijpt niet waarom hij pijnlijke behandeling ondergaat

Ook de andere deskundigen die de krant een opiniestuk heeft laten schrijven, menen dat de vergelijking met armlastige zieken niet opgaat. Belangrijker is de vraag voor wie je het doet: het dier of jezelf. Er is een belangrijk verschil tussen mensen en huisdieren, legt Temple Grandin, hoogleraar dierenwetenschap uit. “Een mens begrijpt waarom hij een pijnlijke, stressvolle behandeling moet ondergaan. Een huisdier niet.”

Froma Walsh, directeur van een centrum voor familiaire gezondheid, vreest dat mensen erop aangekeken worden als ze geen duizenden euro’s voor de genezing van hun huisdier over hebben. Dit zal meer en meer opspelen nu geavanceerde voorzieningen beschikbaar zijn. Gesprekken tussen arts en baasje zijn daarom cruciaal. Herzog maakt wel een kanttekening: zorgkosten voor het dier mogen niet ten koste gaan van zorg voor de eigen kinderen.

Toch is het gebruik van de beste zorg niet vrijblijvend, meent ethicus Tibor Machan. De zorgplicht gaat volgens hem gelijk op met de zorgmogelijkheden. Een huisdier is niet zomaar een dier, vervolgt hij, maar een wezen waarvoor je verantwoordelijkheid hebt genomen. “Als je het verlaat, is het ten dode opgeschreven.” Zo bezien gaat het morele dilemma niet over dierenrechten, maar over het simpele feit dat je als baasje zorgplicht hebt.

Gepubliceerd: NRC