Woongedrag afgestudeerden: ‘Na een dag hard werken verlang je naar rust’

Afgestudeerden en afhakers die ‘blijven plakken’ in een studentenhuis worden als belangrijke oorzaak gezien voor de kamernood in de grote steden. Dat ze blijven plakken, heeft volgens henzelf vooral te maken met het gebrek aan goedkope huurwoningen en gestegen lasten voor alleenstaanden.

Om deze groep uit studentenwoningen ‘te jagen’ is er vorig jaar een wet ingesteld die het voor woningcorporaties gemakkelijker maakt de huurovereenkomst eenzijdig op te zeggen. Wie geen bewijs van inschrijving van een onderwijsinstelling kan laten zien, moet uit zijn kamer. De termijn die verhuurders voor gedwongen vertrek hanteren, varieert van een half jaar tot een jaar. Maar van handhaving van deze regel is in de steden Deventer, Enschede en Apeldoorn nauwelijks sprake, omdat er daar bijna geen kamernood is.

Inclusief energiekosten ben je in Deventer, Apeldoorn en Enschede gemiddeld aan kamerhuur maar zo’n 200 euro per maand kwijt. Maar wie als pas afgestudeerde een woning gaat huren, komt al gauw uit op meer dan het dubbele. Het verwijt aan het kabinet – dat de genoemde wet heeft ingesteld – luidt dan ook dat de maatregel alleen focust op studentenhuisvesting en niet op jongerenhuisvesting in het algemeen.

Jeroen Bannink (25), oud-student van Saxion Hogeschool IJselland, heeft na zijn afstuderen in juli 2004 nog ruim twee jaar in een studentenhuis gewoond. Volgens hem zijn de ogenschijnlijk redelijke huurprijzen van sociale huurwoningen bedrieglijk. “Het verschil zit ‘m in de kosten die je nu individueel moet ophoesten; zoals energie, internet, gemeentelijke heffingen en de belasting van het Waterschap.” Deze kosten komen bovenop de 500 euro aan kale huur, die hij voor zijn flatwoning betaalt. Jeroen heeft er geen probleem mee dat studentenhuisvesters niet-studenten gaan weren, maar vindt dat er dan wel wat tegenover moet staan. “De lasten voor alleenstaanden zijn sterk gestegen.”

Frank Raaymakers (26), in maart 2004 afgestudeerd aan Saxion, heeft het wat dat betreft beter voor elkaar. In maart 2006 heeft hij het studentenhuis verlaten en is antikraak gaan wonen. Frank woont nu via beheerder Interveste in een oud politiebureau voor 150 euro inclusief per maand. “Alleen voor de gedeelde internet- en tv-aansluiting moet ik 5 euro per maand extra betalen.” Frank zou eigenlijk liever een eigen appartementje willen, “maar dan moet ik minder op vakantie, minder uitgaan en minder kleren kopen; daar pas ik voor”. Dat Interveste de huurovereenkomst binnen twee weken op kan zeggen, noemt hij het grote nadeel van antikraak wonen. “Maar verder zijn de voorzieningen en het onderhoud goed geregeld.”

Jeroen en Frank geven toe dat de gezelligheid van een studentenhuis ook een reden kan zijn om te blijven plakken, maar voor henzelf komt dat ver op de achtergrond. “Als je werkt, wil je rust als je ‘s avonds thuiskomt. En niet in een wild fiësta terecht komen, temidden van een stel zuipschuiten”, zegt Jeroen. “De kloof, tussen de feestende student en de werkende man, wordt op een gegeven moment te groot. Ik kon bijvoorbeeld niet meer uit op dinsdag en donderdag en mijn huisgenoten vonden dat klote.”

In Jeroens huurcontract stond dat hij er binnen een half jaar na zijn afstuderen uitmoest. “Maar uiteindelijk heb ik er nog ongestoord twee jaar kunnen wonen. Louter mijn nieuwe leefstijl als werkende was de drive om het pand te verlaten.” Dat was ook het geval bij Frank. “In het begin kun je als werkende nog best in een studentenhuis wonen, omdat je dan nog in het ‘studentenritme’ zit, maar naarmate je er langer woont, heb je toch meer behoefte aan tijd voor jezelf en dat soort dingen. Na een dag hard werken verlang je naar rust.”

Download de pdf van het magazine

Gepubliceerd: Magazine Sax