Weinig begrip voor maagoperaties bij extreem dikke tieners

‘Maagoperaties zijn de beste oplossing voor extreem dikke tieners’, luidde de stelling op nrc.nl. Uit een peiling onder 1248 bezoekers blijkt dat 75 procent het hiermee oneens is. ,,Een betere opvoeding zou al veel oplossen.”

De bezoekers reageerden op het verhaal over chirurg Jan Willem Greve. Hij voert, in strijd met de Nederlandse conceptbehandelrichtlijn, maagbandoperaties en maagomleidingen uit bij tieners.

Zijn jongste patiënt was een meisje van 11 jaar. Deze operaties zijn niet zonder risico. Ook de effecten op lange termijn zijn nog niet precies duidelijk, zeker bij kinderen die in de groei zitten.

In het Zaterdags Bijvoegsel van NRC Handelsblad formuleerde de chirurg dit weekeinde zijn dilemma. Wat telt zwaarder: een operatie met een verwaarloosbaar risico of een levensbedreigende aandoening waar je niet oud mee wordt?

Maar die afweging willen de bezoekers helemaal niet maken. Het gaat ze om het principe. Niet gehinderd door enige medische kennis over extreem overgewicht, geven de lezers hun mening. “Ik heb het zelf gezien, niet één keer, maar frequent en op verschillende momenten tijdens een bezoek”, schrijft een lezer. “De kinderen komen thuis, de kast gaat open en het eerste wat er de mond in gaat is suiker, zoet en chocolade. De twee jongste kinderen waren al wat gezet.”

Extreem overgewicht, in jargon morbide obesitas, ligt – zo stellen de meeste reageerders – aan de eetgewoonten. En die kun je veranderen, weten zij. Tieners zelf treffen daarentegen geen blaam, het zijn de ouders. ,,Het weigeren van slechte versnaperingen of slecht voedsel aan een kind wordt door veel ouders als te moeilijk ervaren”, schrijft Veronica Cramer. Het probleem is volgens haar dat het veel makkelijker is een kleine schreeuwer de mond te snoeren door hem voor de tv te zetten met een flinke voorraad versnaperingen, dan om het kind niet zijn zin te geven. Cornelis Berend verwoordt het op onbeschroomde wijze. ”Als maagverkleinen de oplossing is, is stoppen met voeren dat ook. Dat je in je kind laat snijden om dat je geen ‘nee’ durft te zetten, gaat nogal ver.”

Dát schiet Danielle Knippenborg in het verkeerde keelgat. ,,Natuurlijk hebben ouders de verantwoordelijkheid voor de gezondheid van hun kind, maar het is wel erg makkelijk om ouders de schuld te geven van het extreme overgewicht.” Ze spreekt uit eigen ervaring. Knippenborg was als tiener mollig en kreeg thuis niet veel te snoepen. Maar bij vriendinnetjes haalde ze dat tekort weer in, en later kon ze ook zelf snacks kopen met loon uit haar bijbaantje. ,,Tot ik er zelf genoeg van kreeg en stopte met snoepen. Als je als tiener moeite krijgt met leuke kleren kopen, ga je er wat aan doen. Tenminste, ik was er ijdel genoeg voor.”

Eén van de weinigen die wel te spreken is over een chirurgische oplossing, is Elizabeth Agier. Extreem overgewicht is volgens haar de schuld van ,,onze pizza-, pasta- en snackcultuur”. Ouders hebben daarom moeite, zo begrijpt Agier, met het klaarmaken van een evenwichtige maaltijd in weinige tijd. ,,Een operatie kan stimuleren om opnieuw te beginnen.”

Ook bezoeker Rafaël Hebing keurt een operatie niet zonder meer af. Zijn reactie, die bol staat van medisch jargon en getuigt van belezenheid, sluit hij af met de voorwaarde dat het alleen mag als er sprake is van ,,een acute levensbedreigende situatie”.

Maar hoe lang de bezoekers ook met elkaar argumenten uitwisselen, de operaties van chirurg Jan Willem Greve blijven voor hen omstreden. Een lezers merkt cynisch op dat voor alles een snelle oplossing gevonden moet worden. ,,Depressief? Gooi d’r Prozac tegen aan. Overgewicht? Maagverkleining!”

Gepubliceerd: NRC