Onrecht in de fietsenstalling

Voor ik dit stukje naar eer en geweten kan schrijven, moet ik u eerst iets bekennen. Het gaat over mijn criminele verleden als heler. Nou ja, verleden; het was een enkele daad, maar daarom niet minder afkeurenswaardig.

Toen ik 16 jaar oud was, en op een zaterdagnacht aangeschoten en te laat de kroeg uitrolde, heb ik voor tien gulden en een halfleeg pakje sigaretten een mountainbike gekocht van een onguur type. Koopje, dacht ik. Thuisgekomen parkeerde ik de fiets in de schuur van mijn ouderlijk huis. Ik mocht nooit een mountainbike, en nu had ik er eindelijk één!

Lang uitgeslapen heb ik niet, want nog geen vier uur nadat ik sliep bonsde mijn vader op de slaapkamerdeur. “Hoe komt die fiets in onze schuur?!” Gekocht zei ik, voor 20 gulden – wat niet waar was, maar ik loog omdat ik wist dat de fiets wel gestolen moest zijn, en 20 gulden nu eenmaal meer marktconform klinkt dan tien gulden en wat sigaretten.

Voorzover ik me kan herinneren was de strekking van de preek aan de ontbijttafel, die ongeveer een uur duurde, ongeveer zo: “Wat jij hebt gedaan is heling. Dat is bijna hetzelfde als stelen. En nu staat er een gestolen fiets in onze schuur. Dat is heel ernstig!” Ik heb daar meer van opgestoken dan alle verplichte kerkdiensten bij elkaar.

Ik wierp nog wel terug dat mijn moeder ooit een muziekboek had gekopieerd, en dat dat ongeveer op hetzelfde neerkwam, maar het was te laat. Ik had schuld, ik was een crimineel, en moest de fiets maar naar de politie brengen. Sindsdien is mij op straat nog zo’n vijf keer een fiets aangeboden, maar heb altijd resoluut geweigerd. Want heling is nog laffer dan stelen: het is zeg maar het ABP in het klein. Wel beleggen in clusterbommen, maar ze niet zelf gooien.

Goed, nu ik het boter van mijn hoofd heb afgeveegd, kan ik met een schoon geweten uw aandacht vestigen op het volgende bericht. In het Algemeen Dagblad doet Jan Jansen uit Zoetermeer, beheerder van een fietsenstalling, zijn verhaal. Jansens functie is het plakken van nummertjes op fietssturen en het innen van bewakingskosten. Trouw vervult hij deze dienst al jaren voor Biesieklette, een stichting die 32 fietsstallingen in Den Haag en omstreken beheert.

Toch is er iets dat Jansen belemmert in zijn functioneren. Hij kan het niet verkroppen dat hij dag in dag uit fietsen stalt, waarvan hij soms het vermoeden heeft dat ze gestolen zijn. Bij onraad – bijvoorbeeld een beschadigd slot – noteert hij het framenummer en belt dat door naar de politie Haaglanden. “Ik zie het als mijn burgerplicht. Misschien is zo’n rijwiel wel van een bijstandsmoeder die geen geld heeft om een nieuwe fiets te kopen”, aldus Jansen.

De directie van stichting Biesieklette dreigt hem nu met ontslag. “Dit valt buiten de bevoegdheden van onze medewerkers”, aldus coördinator Koos Schonewille van de Zoetermeerse stallingen. Enkele klanten zouden namelijk boos hebben gebeld omdat hun fiets door de politie uit de stalling was gehaald. Ze zouden het rijwiel te goeder trouw (het mij bekende argument toen ik 16 was) hebben gekocht en dus niet hebben gestolen.

Moedig als Jansen is, omzeilde hij het verbod. Hij belde niet meer naar de politie, maar ging na werktijd langs bij het bureau. De politie heeft Jansen inmiddels beloond met een prachtig schildje, een prijs voor burgermoed, maar naar zijn baan kan hij fluiten als hij zo doorgaat.

Dat Jan Jansen een held is moge duidelijk zijn. Die man verdient een standbeeld! Zijn rechtvaardigheidsgevoel plaats hij boven zijn persoonlijke belang.

En stichting Biesieklette? Die weet dondersgoed dat ze als beheerder een rol kan spelen in het terugbezorgen van talloze gestolen fietsen. Maar verzaakt die maatschappelijke verantwoordelijkheid omdat ze het stallen van zoveel mogelijk – gestolen of niet gestolen – fietsen belangrijker acht. Dat is laakbaar, maar het ergste is dat ze helden als Jan Jansen het werken onmogelijk maakt. Ze kiest partij voor helers, in plaats van haar medewerker die de verpersoonlijking is van een fundamentele waarde. Dit alles maakt de directie van Biesieklette, uitbaters van roversholen, tot een maffioos en onguur clubje. Ofwel, een criminele organisatie. Opdoeken die handel.

Gepubliceerd: Regelzucht.nl