De Zitting / Downloader kinderporno ‘heeft behoefte aan almachtsgevoelens’

Vanaf zijn achttiende had de 54-jarige Koos de V. al seksuele gevoelens bij kinderen. Pas met de opkomst van internet ging het mis. Hij haalde grote hoeveelheden kinderporno binnen op zijn pc en liep in een fuik van de Braziliaanse politie, die Nederland tipte.


Koos ijsbeert al een half uur in de wachtruimte voor zittingszaal 2 van de Rotterdamse rechtbank. Om half vier zal hij terechtstaan voor het downloaden van 24.574 plaatjes en 115 filmpjes. Kinderporno, aldus het openbaar ministerie.

Automatisch delen

In maart 2008 kreeg Koos plotseling bezoek van de politie. Ze namen zijn computer in beslag en verhoorden hem ter plekke. Koos ontkende toen de agent vroeg of er kinderporno op zijn computer stond. “Ik dacht dat ik alles gewist had”, zegt hij tegen rechtbankvoorzitter Van de Grampel.

Computerexperts van het Nederlands Forensisch Instituut konden echter alles terughalen. En dat niet alleen: er zijn ook aanwijzingen dat hij kinderporno verspreidde. Koos downloadde namelijk via een zogeheten filesharing network, wat inhoudt dat wie downloadt automatisch zijn bestanden ter beschikking stelt aan onbekende derden. Daartussen zat een rechercheur van de Braziliaanse politie, die zijn Nederlandse collega’s heeft getipt.

Stuitende bestandsnamen

Nu, op dinsdag 15 juni 2010, heeft hij officier van justitie Spoormaker tegenover zich. Een aanklager die gespecialiseerd is in pedofielennetwerken op internet. “Meneer is een afnemer, hij onderhoudt een markt. En die markt moet voortdurend gevoed worden. Daardoor gaan mensen hun eigen kinderen misbruiken en op internet zetten.” Koos had volgens haar het “naarste materiaal” in handen. “Kinderen die vaginaal en anaal verkracht worden. Op dekbedjes, tussen hun knuffels. Huilende en van pijn vertrokken gezichtjes.” En die kreeg Koos niet toevallig op zijn scherm, weet ze. “Het gaat om stuitende bestandsnamen, zoals child sado slave. Het is volkomen duidelijk waar dit over gaat.”

Koos heeft drie rechters voor zich, waarvan twee hem om de beurt verhoren. Ze bladeren door rapporten van psychologen en de reclassering. Hij is al van zijn achttiende verslaafd aan speed, een harddrug die hem zo’n duizend euro per maand kostte. Aan de andere kant: hij had een eigen glazenwassersbedrijf en heeft een blanco strafblad. “Buitengewoon knap gezien zijn verslaving”, aldus advocaat De Kok.

Drugsverslaafd

De rechtbankvoorzitter confronteert Koos met een psychologisch rapport. “U bent iemand die enorm loopt te twijfelen over wat hij eigenlijk is. Homo, hetero, pedo? De psycholoog zegt: daar moet u wat mee, anders is er een grote kans dat het helemaal mis gaat.” De psycholoog heeft hem voorgesteld dat hij zijn moeder inlicht over deze zaak. “Maar die is oud”, zegt Koos. “En ze heeft hartritmestoornissen.” Heeft hij er dan met iemand anders over gepraat, wil de rechtbankvoorzitter weten. Koos zegt dat hij ooit een vriendin heeft verteld dat hij weleens kinderporno downloadde. “En die zei; joh, ga daar mee door?”, vraagt de rechter. “Nee, die vond het bepaald niet leuk.”

Voor Koos ligt de zaak toch nog wat complexer. In zijn jeugd had hij het niet gemakkelijk. Al van jongs af aan was hij verslaafd aan drugs. “En daarom wilde ik kinderen helpen. Na het atheneum ging ik ontwikkelingspsychologie studeren. Het werd tijd dat ik aan de andere kant van de hulpverlenerstafel kwam te zitten.” De officier slaat daar op aan. “Op 25 procent van de plaatjes gaat het om seksueel binnendringen. Kinderen vanaf zes jaar. Dan denk ik: dat gaat toch niet om het helpen van kinderen?”

Beperkt ontwikkeld

Koos voert aan dat hij al vier maanden de therapie voor seksuele delictplegers volgt, geen drugs meer gebruikt en weer aangesterkt is. Maar daar hebben de kinderen niets aan, werpt de officier tegen. “Die zijn voor de rest van hun leven beschadigd. Ze kunnen zich niet meer normaal seksueel ontwikkelen. Iedere dag worden ze gedownload als masturbatiemateriaal.” Ze trof in de computer van Koos ook twee afbeeldingen van kinderen aan die bekend zijn in de wereld van de kinderporno. “Die zag je opgroeien op internet. Met dat idee valt niet te leven. Ze zijn nu midden twintig.” Er is een wet in de maak, zegt de officier, die minimumstraffen voor dit soort delicten mogelijk moet maken. En uit jurisprudentie volgt dat de proeftijd kan oplopen tot tien jaar. Haar eis: twaalf maanden gevangenisstraf, waarvan drie onvoorwaardelijk, met een proeftijd van vijf jaar.

Dat vindt de advocaat buitenproportioneel. Hij voert de rapporten van psychologen aan als verdediging. Daaruit blijkt dat Koos een onzeker persoon is, een identiteitsprobleem heeft en zowel maatschappelijk als emotioneel beperkt ontwikkeld is. “Onder invloed van drugs heeft hij behoefte aan almachtsgevoelens. Hij voelt zich zekerder met drugs en projecteert dat op kinderen. Het gaat om een drugsprobleem in plaats van de behoefte aan kinderporno. En met drugs is hij gestopt, hij houdt vol, wil doorgaan met de behandeling. Hij is dus een heel eind op de goede weg. Bovendien is het al meer dan twee jaar geleden. Drie maanden gevangenis: wat denk je daarmee te bereiken? In vredesnaam: stuur hem niet naar de gevangenis.”

Koos verweert zich niet. “Ik heb heel erg spijt. Ik weet wat voor ellende ik heb aangericht. Ik wil graag mijn therapie afmaken.” Over twee weken is de uitspraak. “Voor nu is het afgelopen”, besluit de rechtbankvoorzitter.

Het in bezit hebben van een afbeelding van een seksuele gedraging, waarbij iemand is betrokken die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is strafbaar op basis van art. 240b wetboek van strafrecht.

Gepubliceerd: NRC