Luciano Pavarotti: supertalent of showman?

Aan erkenning heeft Luciano Pavarotti (12 oktober 1935 – 6 september 2007) geen gebrek gehad. Dat hij de beste tenor van zijn generatie was, wordt door weinigen betwist. Operazalen verruilde hij voor openluchtconcerten. In 1993 koos hij de Eiffeltoren als podium om 300.000 mensen toe te zingen.

Herbert Breslin, de manager die hem beroemd maakte door succesvolle acts te bedenken, raakte gebrouilleerd met de ‘koning van de hoge C’s’ en schreef in 2004 een boek over hem. In de rancuneuze publicatie ‘The King and I‘ beschrijft hij Pavarotti als een onuitstaanbare egoïst met overdreven pretenties. “De belichaming van een ego dat nog veel groter is dan zijn fysieke omvang.” Het succes van Pavarotti zou vooral te danken zijn aan Breslins managerskwaliteiten.

Wat vindt u? Kan Pavarotti de geschiedenis in als ‘grootste tenor van de twintigste eeuw’, of was het vooral een showman die via stadions en duetten met popsterren zijn eigen roem orkestreerde. Maakte hij de opera tot een kermisattractie of heeft hij de kunstvorm naar een hoger niveau getild?

Gepubliceerd: NRC