Eurovisie Songfestival heeft alles wat de EU mist. Smeed die twee samen

De vogels zingen nergens zo gelukkig en blij als in Holland in het voorjaar in de wei. Met deze liedtekst vertegenwoordigde Jetty Pearl ons land op het allereerste Eurovisie Songfestival in 1956. Anouk zingt nu over gedesillusioneerde vogels die uit de lucht vallen en weet met haar beginzin ‘Isolated from the outside’ de huidige tijdgeest treffend te vatten.


Geïsoleerd van de buitenwereld, dát is Nederland ten voeten uit. Op wat grachtengordelborrels na hoor je nergens meer die ‘Europa, best belangrijk’-yel. De Europese vlag wappert enkel aan de gevels van instituten. ‘De Wereld’ is de grote afwezige tijdens verkiezingen, het budget voor de Oranjes doet niet onder voor Ontwikkelingshulp en de ene na de andere ambassade wordt gesloten. Ondertussen verlangen we naar de onbezorgde jaren vijftig van Jetty Paerl. All I need are trees and flowers and some sunlight, zoals Anouk dat verlangen verwoordt.

Het is Anouks verdienste dat nu ook kwaliteitskranten uitpakken met wat voorheen werd beschouwd als volkse wansmaak. Sinds ze gisteren een finaleplaats bemachtigde staan alle lagen van de bevolking achter haar. Anouk, een ster met internationale allure, zet Nederland weer op de kaart. Ze haalt ons, hoe ironisch, juist uit de isolatie waarover ze zingt. En zo is het met ieder land op dat Europese festival: niet de gezamenlijkheid wordt bezongen, maar de culturele eigenheid in een gemengd samenzijn.

Het Eurovisie Songfestival is niet belangrijk, Europa wel. Brussel zou er daarom goed aan doen zich met dat liedjesfestijn te vereenzelvigen. Als het voor kiezers zo moeilijk is om over het nationale belang heen te kijken, laat ze dan hun nationale belang internationaal verdedigen. Eigenlijk heeft het Eurovisie Songfestival alles wat de EU mist: spektakel, competitie en betrokkenheid. Smeed die twee samen: wat Oranje voor Nederland betekent kan het Eurovisie Songfestival voor Europa betekenen.

Gepubliceerd: NRC