Belgische overheid adviseert slachtoffers over media-aandacht

De aanslag in Luik is wereldnieuws. Om de gebeurtenis te verslaan kunnen journalisten niet zonder de verhalen van getuigen, slachtoffers en nabestaanden. Maar hoe ga je om met die media-aandacht? Het Belgische ministerie van Binnenlandse Zaken geeft tips.


“Denk rustig na: wil je in de media komen? En zo ja, hoe?”, luidt het eerste advies op slachtoffersenmedia.be. Die hoe-vraag wordt uitgewerkt in tientallen tips. Zoals het aanwijzen van een woordvoerder, terughoudend zijn in het vertellen van privézaken en het verzoek om het artikel voor publicatie te controleren.

Het ministerie geeft aan waarom het nuttig is om media toe te laten. “Als de media geen informatie krijgen, zullen ze die zelf zoeken. Verdeel liever de informatie die je zelf kwijt wil dan dat de geruchtenmolen begint te draaien.” Dat geldt ook voor beeldmateriaal: geef mooie foto’s vrij om te voorkomen dat minder fraaie beelden opduiken.

Controleer persoonlijke gegevens op internet
Belangrijk is het advies over internetgebruik. Sociale media zijn voor journalisten namelijk een rijke bron voor foto’s en informatie over betrokkenen. “Laat iemand even nagaan wat er over de getroffene op het internet staat”, schrijft het departement. “Op Facebook kan je de account van een overledene herdenken of verwijderen. ‘Herdenken’ betekent dat de account van de overledene een herdenkingsstatus krijgt en dat enkel gevestigde vrienden toegang hebben tot het profiel. Het prikbord blijft actief zodat familie en vrienden van de overledene hun gevoelens en gedachten kunnen verwoorden. ‘Verwijderen’ houdt in dat de account volledig verwijderd wordt zodat niemand die nog kan bekijken.”

Het is volgens de Belgische overheid raadzaam een interview te weigeren als je er emotioneel nog niet aan toe bent. “Woorden kunnen anders overkomen dan je had bedoeld maar in een moment van rouw is het bijzonder moeilijk om helder na te denken over je woordkeuze. Misschien voel je je bijzonder kwaad. Woede is echter een slechte raadgever en helpt je niet om duidelijk te communiceren.”

Al die media-aandacht voelt soms dubbel aan, vertelt ervaringsdeskundige Guillaume op de site. “’s Ochtends jaag je de pers van je erf en ’s nachts zoek je naar beelden in het avondjournaal.” Toch kijkt de man, wiens zoon in maart verongelukte, tevreden terug op de verslaglegging. “We hebben de mediabelangstelling niet ervaren als opdringerig maar als een soort medeleven van iedereen. Het gevoel dat we niet alleen stonden. Het heeft zeker geholpen in die eerste donkere weken en het geeft ons nu een tastbare herinnering.”

Gepubliceerd: NRC