Wetgevers laten zich niet de wet voorschrijven

Dat de begrippen parlementariër en volksvertegenwoordiger niet naadloos op elkaar aansluiten, wordt duidelijk als het eigenbelang van een politicus op het spel staat. Op zo’n moment is het van belang dat je – à la Moszkowicz – een vurig pleidooi voor jezelf houdt.

Als gemeenteraadslid maakte Gonny van Oudenallen zich bijvoorbeeld druk om zwerfkeitjes in de stad. Die brachten onherstelbare schade toe aan haar pumps. Later, toen ze eenmaal in het parlement een zetel bevuilde, ging haar eerste kamervraag over de veiligheid van haar kleurspoeling.

Maar wat te doen als je eigen werkkring een regel door het parlement jast die je diep in je persoonlijke vrijheid raakt? Ook dan is het zaak op te treden, want dergelijk oncollegiaal gedrag hoef je als politicus niet te pikken. Als dat gebeurt rest maar één middel: de boel saboteren!

Een dergelijk voorval trof het Europarlement, u weet wel; die club die zich altijd tegen ons aanbemoeit zonder dat we daarom gevraagd hebben. In de gebouwen in Brussel en Straatsburg mocht per 1 januari niet meer gerookt worden. De rokende parlementsleden die zich door hun collega’s genaaid voelden, besloten demonstratief in de gangen te paffen en in de koffieruimtes stug door te roken.

Vandaag werden ze beloond voor hun assertiviteit. “Het lukte niet iedereen zich aan het verbod te houden”, aldus een woordvoerster van het EP. Het rookverbod wordt nu afgezwakt. “Omdat het niet meer te handhaven is”, aldus een Brussels comité. Zo zie je maar: wetgevers laten zich niet de wet voorschrijven.

Gepubliceerd: Regelzucht.nl