Zij die sterven van verveling

Muziektheatergroep Susies Haarlok doet in de Juliet-tent op Lowlands gewoon waar ze zelf zin in heeft. Het publiek kan ze gestolen worden.

Wat begon als een spetterend popconcert, mondde al snel uit in een ongemakkelijke stilte. De vijf heren in pak, die net nog weergaloos op hun gitaar en drumstel tekeer gingen, nemen een voor een plaats op stoeltjes tegen een witte muur. Daar zitten ze dan.

Met hun blik op oneindig turen ze ongeïnteresseerd de zaal in. Ook het publiek is stil, hier en daar klinkt een giechel. Maar na een kwartier vindt een bezoeker het wel mooi geweest, en begint te klappen. Anderen volgen, en er ontstaat een applaus. De stilte is doorbroken.

De kantoorman met het lange haar houdt het zelf ook niet meer. Hij staat op, steekt zijn hoofd in een prullenbak en begint er in te schreeuwen. Onverstaanbaar, het lijkt meer op een combinatie van grunten en luidruchtig kokhalzen. De andere vier doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

 

Twee kantoormannen beginnen een gesprekje. Met een langzame, monotone stem vertelt de blonde man in het grijze pak over zijn baan. “Ik ben verantwoordelijk voor het stroomlijnen van de communicatie binnen de divisie die verantwoordelijk is voor het leveren van de artikelen”, zegt hij. “Dat zijn inderdaad veel verantwoordelijkheden”, complimeert zijn gesprekspartner. Dan valt er een stilte, hij denkt na. “Ik heb zelf ook heel veel verantwoordelijkheden”, werpt hij tegen.

‘De Saaiheid Is Te Snijden’ gaat over wat er allemaal eigenlijk niet gebeurt in een mensenleven. De dingen die gaan zoals ze gaan: opstaan, ontbijten, naar kantoor, naar huis, eten, tv, slapen en weer opstaan. En over zondagmiddagen, die voorbij kruipen. Het gaat over niets, en de ondraaglijkheid van dat niets, die eentonigheid. Het is opgedragen aan “zij die sterven van verveling”.

Gedurende de voorstelling krijgen de acteurs psychotische aanvallen, slaan ze wartaal uit, dragen ze psalmen voor. Het is een vlucht uit het kantoorbestaan dat doet denken aan de film Fight Club. De meest praatgrage van het stel lijkt last te hebben van afasie, hij kletst een eind weg maar zegt eigenlijk niets. Daarna herhaalt hij steeds de woorden “goden, mensen, adam, eva, babel, hemel”. Dat gaat sneller en sneller, totdat hij in zijn eentje een kakofonie heeft veroorzaakt. Babel moet een verwijzing zijn naar het Bijbelse verhaal over de Toren van Babel. Dat het verlangen van de mens symboliseert dichter bij God te komen. Het verhaal leert dat de toren niet afgebouwd kon worden omdat God de talen van de werklui door elkaar heen mixte. Niemand kon elkaar meer verstaan.

Eén kantoorman krijgt het te kwaad. Hij trekt een caviapak aan en doet verwoede pogingen tot zelfmoord. Maar helaas, ook daarin mislukt hij. De strop wil niet blijven hangen. Moedeloos ploft hij neer op een stoel, en begint te snikken.

Uiteindelijk herpakt hij zichzelf weer. De voorstelling komt ten einde als de mannen besluiten te gaan schoonmaken. Vegen, stofzuigen. Dat lucht op. Ze kunnen er weer tegenaan.

Gepubliceerd: NRC