Bestel bij:
Dejongsteven@gmail.com
  • 21
    jan
    2008

    We ervaren enkel nog maar graden van traagheid

    “Ik wil graag een kaartje kopen, maar die kut-automaten lezen mijn pinpas niet”, aldus een jongedame op Rotterdam Centraal tegen een drietal conducteurs.

    De wandelende helpdeskmedewerkers verwijzen de dame vriendelijk door naar het servicekantoor boven aan de trap, alwaar zij haar woordkeuze – die vanwege de vindingrijke combinatie van ‘kut’ en ‘graag’ taalkundig een pluim verdient – kan botvieren op mensen die nog niet zijn vervangen door haperende computers.

    Enig begrip kan ik wel opbrengen voor deze opgefokte treinreizigster. De touchscreens van de huidige generatie kaartautomaten ontnemen de gehaaste mens immers de mogelijkheid om frequent en hard op drukknopjes te meppen; een stressontladende activiteit die nog niet zo lang geleden het wachten op het kaartje – in beleving – deed verkorten. Aangezien aaien over een touchscreen stresspsychologisch nogal onbevredigend is, moet je op zo’n moment wel putten uit het rijke vocabulaire dat de Bond tegen het Vloeken, getuige haar vele campagneposters op stations, ons verbiedt.

    Gelukkig zijn er nog wel frisdrankautomaten waar je een deuk in kunt schoppen, bedieningspanelen van liftdeuren waar je op kunt rammen, claxons waar je verkeersdeelnemers mee op kunt jagen en loketambtenaren waar je het smoelwerk van kunt verbouwen. Voor wie op een beschaafdere manier de tijdsbeleving positief wil beïnvloeden kan ik overigens multitasking aanraden. Het filerijden, bijvoorbeeld, zo ongeveer de grootste ergernis van de automobilist, is – alleen als u casco verzekerd bent – te combineren met koffiedrinken, de TomTom instellen, ontbijten, sms’en en zelfs krantlezen. Eenmaal rijdend kunt u eventueel uw bovenbeen gebruiken om te sturen, of beter gezegd: om tussen de vangrails te laveren. Voor multitasking heeft u immers twee handen nodig. En, voor wie gezegend is met een cruisecontrol, behoort het mobiel knippen van de teennagels ook nog tot de mogelijkheden. Zo irritant hoeft wachten dus niet te zijn.

    Wachtenden, daarentegen, die geen vervanghandelingen verrichten, zijn – zo schrijft Herman Konings in zijn boek ‘De stand des tijds‘ – geneigd de reële verliestijd groter in te schatten dan de chronometer. ‘Geduld’, de schone zaak die nog steeds als deugd wordt beschouwd, maakt volgens de trendverkenner steeds minder deel uit van onze psychologische instrumententrommel. De moderne samenleving, van de huiselijke sfeer tot de publieke ruimte, richten we namelijk steeds efficiënter in. Televisieprogramma’s kunnen we op elk gewenst moment bekijken (Uitzendinggemist.nl), koffiefilters hoeven we niet meer te vullen (Senseo-pads), overschrijvingskaarten niet meer te posten (internetbankieren) en op het vliegveld kunnen we met een paspoortlezer onszelf inchecken.

    Maar in onze beleving gaan we er niet op vooruit. Integendeel; de snelheid is uit onze cultuur verdwenen, stelt Marie Jane Ryen, auteur van ‘De kracht van het geduld’. Door an sich versnellende technieken als breedbandinternet en spoedpassen op tolwegen “ervaren we enkel nog maar graden van traagheid”. Wachten vinden we bij steeds minder gelegenheden vanzelfsprekend, alles moet a la minute geregeld zijn. En daarom rijden we liever al bellend en bumperklevend de kofferbak van treuzelaars in elkaar, dan dat we ons concentreren op waar we mee bezig zijn; het proces, de weg van A naar B. “We lijden massal aan wachtmerries”, constateert Konings. Alleen de dood, zo waarschuwen cardiologen, kan de door traagheid geplaagde stressmens nog inhalen.

    Gepubliceerd: Managementboek.nl

Managementboek.nl

Voor Main Press, de grootste verkoper van managementboeken in Nederland (beter bekend als Managementboek.nl), ben ik van augustus 2007 tot en met eind 2009 recensent geweest. Ik recenseerde vooral boeken over het openbaar bestuur, maar ook over processen in het bedrijfsleven. Dat leverde stukken op met titels als ‘Guerrillamarketing als politiek wapen’, ‘Parfum met een ziel, bier met emotie’, ‘Stille getuigen van een maatschappij op drift’, ‘De publieke ruimte is verkaveld in achtertuinen’ en ‘Communisme, kapitalisme en kannibalisme’. In totaal zo’n 43 recensies. Of eigenlijk: korte essays in de geest van wat de auteur met zijn boek wilde overbrengen. Lees op deze site de stukken en klik door om de boeken bij Managementboek.nl te bestellen.

Over de auteur

Steven de Jong (1981) is opinieredacteur van NRC Handelsblad. Op deze site kunt u zijn artikelen uit de periode 2001-heden lezen. Artikelen voor 2007 zijn geschreven voor andere media. Zie ook de rubrieken Boeken, Fictie (korte verhalen), Onderzoek, Freelance en Blog.
E-mail: dejongsteven@gmail.com
  • Volg Steven de Jong op Twitter!
  • Volg Steven de Jong op LinkedIn!