Bestel bij:
dejongsteven@gmail.com
  • 21
    jan
    2019

    Aangifte tegen hun eigen zoon, voor zijn eigen bestwil

    Aangifte tegen hun eigen zoon, voor zijn eigen bestwil

    “Als ik niet bij de geboorte ben, brandt jullie kar af.” De 34-jarige dakdekker Lucas B. heeft spijt van dat appje aan zijn zus, bij wie zijn Filipijnse vriendin, destijds zwanger, in huis woont. De rechtbank in Alkmaar boog zich donderdag over een ingewikkelde familieruzie die ontaardde in een “explosieve situatie”.

    Die kar is niet zomaar een kar, maar de bron van inkomsten voor B’s ouders en zus. Een kraam op de markt in het Noord-Hollandse Abbekerk, het familiebedrijf waar B. van jongs af aan voor werkte en van plan was over te nemen. Maar dat zit er niet meer in: met zijn vader heeft hij een moeilijke relatie. “Vanaf mijn dertiende al ruzie”, zegt hij daarover.

    Uit de verhoren op het politiebureau blijkt dat de ouders niet alleen aangifte deden omdat ze bang zijn geworden voor hun zoon, maar ook om hem in de armen van de hulpverlening te drijven. Zelf deden ze voor hem wat ze konden. Zelfs de schulden van zijn eenmanszaak aflossen. Maar nu verbaal geweld ook fysiek geweld wordt, is het klaar.

    Vanuit een opvang werkt Lucas B. nu als dakdekker. Dat lukt aardig, maar voor B. zelf gaat het allemaal te langzaam. Zo vriendelijk hij de begripvolle rechter te woord staat, zo bozig doet hij als de officier van justitie informeert wat hij van therapie in een gesloten kliniek vindt. “Ja, daar heb ik met de Reclassering over gesproken”, zegt B. luid. “Maar ik ben bezig een nieuw bedrijf op te starten. Ik heb mijn vriendin en kind bij me nodig! Begeleid wonen? Daar zie ik mezelf niet in.”

    Zijn Filipijnse vriendin woont nu bij zijn zus in, met zijn zeven maanden oude dochtertje, naast het huis van B’s ouders. Hij krijgt zijn dochter wel regelmatig te zien, maar niet meer op het erf. Op 16 april sloeg hij daar namelijk zes ruiten aan diggelen. Uit frustratie omdat hij zijn papieren die dag niet mocht ophalen. Er werd een locatieverbod ingesteld. Maar hoe moest dat dan met de geboorte, vroeg hij zich vervolgens af. Uit frustratie stuurde hij op 6 juni dat dreigende appje.

    Twaalf dagen daarna escaleerde het. B’s vader stoof met een brandblusser naar buiten toen hij het locatieverbod van 100 meter overtrad. “Ga weg, ga weg”, schreeuwde de man. B., net uit de crisisopvang, liep toch door. Hij wilde alleen zijn kleren ophalen bij zijn zus, waar hij eerder zelf woonde. De vader liep hem achterna. “En toen spoot hij mij met die blusser nat”, zegt B. “En hij sloeg mij ermee, vol op mijn kaak.” Voor die niet bewezen klap zou B. nog fysiotherapie hebben gekregen, maar de rechter gaat daar verder niet op in. Wel op de aanklachten tegen hem: vader zou over een hek getrokken zijn, bril vernield en hij zou geschampt zijn door een rondvliegende hekpaal. Dat laatste ontkent B. “Die dingen zijn loodzwaar en kun je nog geen meter ver gooien.”

    De rechter bladert in het dossier. “Als gevolg van uw narcistische stoornis, heeft u de overtuiging dat het gelijk altijd aan uw kant staat”, leert ze uit het dossier. De feiten kunnen B. minder worden aangerekend, ook omdat hij zwakbegaafd is en ADHD heeft. Deskundigen vermoeden zelfs hersenschade. Er is veel met B. aan de hand, maar dat kun je niet aan hem zien. “Ik heb gewoon mijn eigen huisje nodig”, zegt B. “Ik ben een soort kunstenaar, maar heb nooit de ruimte gehad mezelf te ontwikkelen. Niemand gelooft me nog. Mijn enige hoop is dat jullie nog achter mij gaan staan.”

    De advocaat geeft aan dat het recidiverisico van B. laag is. De voorlopige hechtenis van 11 dagen heeft veel impact op hem gehad. “Dat moet worden meegewogen.” Liever geen kliniek, pleit ze, maar ambulante hulp. Daar gaat de officier uiteindelijk in mee, maar ze wil daar wel een werkstraf van 50 uur aan verbinden. En een drugsverbod, cannabis uitgesloten, vanwege eerdere delicten onder invloed. “De familie heeft aangifte gedaan omdat het gewoon niet meer ging. Die bedreiging is echt eng. Ze willen nu rust. Het is belangrijk dat meneer eens goed wordt gediagnostiseerd.”

    Het heeft iets droevigs, concludeert de rechter, “uw ouders hebben het beste met u voor, maar zo komt het niet bij u over. U lijkt nog een puber. Probeer alsjeblieft van uw ouders los te komen.” De Rechtbank Alkmaar acht de bedreiging, het overtreden van het locatieverbod en de vernielingen “wettig en overtuigend” bewezen. Alleen de mishandeling niet. “Wat ik nu opleg, moet voorkomen dat er weer zo’n situatie ontstaat.” Het vonnis luidt: een voorwaardelijke taakstraf van 40 uur, verplichte behandeling, geen drugs meer en verlenging van het locatie- en contactverbod.

Over de auteur

Steven de Jong (1981) is opinieredacteur van NRC Handelsblad. Op deze site kunt u zijn artikelen uit de periode 2001-heden lezen. Artikelen voor 2007 zijn geschreven voor andere media. Zie ook de rubrieken Boeken, Fictie (korte verhalen), Onderzoek, Freelance en Blog.
E-mail: dejongsteven@gmail.com
  • Volg Steven de Jong op Twitter!
  • Volg Steven de Jong op LinkedIn!